STRYCH
Występują
Ted?
Mam broń!
NASPRZEDAŻ
Ale mnie wystraszyłaś.
- Rozpakowałaś się już? - Źle się czuję.
Emmy, mieszkamy tu już od miesiąca.
Wkońcu musisz się zadomowić.
To Frankie!
Przywiozłeś mnóstwo pudeł.
Dali mi trochę za dobre wyniki w pracy.
A potem cię zwolnili?
- Gdzie Emmy? - Frankie!
Witaj, braciszku!
Pojechaliśmy szosą 222 na Allentown,
potem 78 do zjazdu numer 29, w końcu 287 do zjazdy 35.
Zrobiliśmy w sumie 164,15 km. Wszystko w porządku?
Oczywiście. Tylko za mało je.
- Nadal jest śliczna. - Dobrze powiedziane.
Chodź, oprowadzę cię.
Było naprawdę ciężko. Miałem mnóstwo roboty.
Ale radziłeś sobie sam przez pół roku. To świetnie!
Kończysz już studia?
Tak. Ostatni semestrzaliczę w miejscowym collegu.
To straszna dziura.
lnaczej straciłbym posadę...
i nie stać by nas było na twoje studia!
Daj już temu spokój.
Podasz mi sałatkę?
- Nie tkniesz obiadu? - Nie jestem głodna.
Frankie, przekonajją.
- Nadaljesteś prześliczna. - Dzięki. Dobranoc.
Dobranoc...
- Cieszę się, że wróciłeś. - Dobranoc.
- Dlaczego jesteś nie ubrana? - Drzwi były otwarte?
Pierwszy dzień w szkole jest bardzo ważny.
- Były? To też coś ważnego. - Ojciec cię zawiezie.
Cześć, dostałem robotę w spożywczaku.
- To świetnie. - Będę miał darmowe bajgle.
Zaczynam od jutra. Nie idziesz do szkoły?
Mogę stracić jednąlekcję.
Po co chodzić do collegu, gdy tam nie chodzisz?
Właśnie.
Znów chcesz zostać cały dzień w domu?
- Pojadę jutro. - Pójdziemy do lasu?
Nie dzisiaj.
Jutro, obiecuję.
- Przepraszam. - Podglądasz mnie?
- Mam nosić dzwonek? - Przydałby się.
Patrz na mnie.
Zbadam twoją głowę. Patrz prosto na mnie.
l jak?
W porządku.
Masz niezłego guza.
- Pamiętasz, jak się nazywasz? - Emma Callan.
- Kiedy się urodziłaś? - 17 listopada 1983r.
Dobrze. Teraz złap mnie za palec.
Doskonale. Możemy jechać.
Pogadam jeszcze tylko z twoimi rodzicami.
Nic jej nie będzie. Mocno uderzyła się w głowę,
ale poza tym wszystko z nią w porządku.
Wybór należy do państwa. Nie musi iść do szpitala.
- Na strychu ktoś jest. - Przyśniło ci się.
Chodziłaś kiedyś we śnie?
Nie, nigdy.
Powinnaś iść do neurologa.
Chcę zostać sama.
Em, to ja. Szkoda, że nie masz komórki.
Jakby co, twój były chłopak chodzi teraz z Melanie.
Emma?
- Drzwi były otwarte. - Przestraszył mnie pan.
Nie chciałem. Lepiej ci?
Nazywam się John Trevor, mówią mi Trevor.
Czy to nie ten facet z serialu?
Tak, tamten gliniarz. W kółko to słyszę.
Dorabiam jako sanitariusz, ale jestem też detektywem.
W miasteczku brakuje rąk do pracy.
Wczoraj byli u ciebie Baker i Carter.
Chciałem cię o coś spytać, ale przy nich nie mogłem.
O co chodzi?
Chyba cię nie słuchali. Usłyszeli tylko to, co chcieli.
- Czyli nie jestem wariatką? - Tego jeszcze nie wiemy.
Może ktoś zrobił ci dowcip?
Nie widziałam znajomych od przeprowadzki.
Kto zamknął strych?
Zajrzałem tam wczoraj i znalazłem ślady dwóch osób.
Chodź ze mną na górę i powiedz mi, co się stało.
- Nie mogę. - Wkońcu będziesz musiała.
Może jutro? Przyjedzie pan jeszcze raz?
Dobrze. Przepraszam, jeśli wyłazi ze mnie gliniarz.
Oni zwykle nie wierzą w opowieści szalonych dziewczyn.
Zależy od ich urody.
- Znów nie jesteś głodna? - Zjadłam za dużo na obiad.
- A co jadłaś? - Nie jestem anorektyczką.
Zastanawiam się tylko, dlaczego nic nie jesz.
- Martwimy się. - Wszystko w porządku!
- Wrócisz do szkoły? - Zrobię sobie tydzień wolnego.
Zacznij chodzić, lub się wypisz. Wtedy oddadzą mi wpisowe.
Chodzi ci tylko o forsę?
Pójdziemy jutro do lasu? Obiecałaś.
Być może. Czuję się już lepiej.
ldę do swojego pokoju.
Dlaczego tak się zachowuje?
Bądź dla niej milszy.
Słucham? Co chciałeś powiedzieć?
- Nie krzycz na mnie. - Nie krzyczę.
- Dlaczego ona mnie tak traktuje? - To nie moja sprawa.
Nie okłamuj mnie.
Ona prowadzi pamiętnik.
Jeśli się złościsz... Nie bij mnie.
- Czytałeś ten pamiętnik? - To głupota!
Frankie, wracaj! Przepraszam!
Uwaga pod nogi.
Co my tu mamy?
- Ostrożnie. - Dzięki.
- Gdzie to lustro? - Tam.
- Kogo w nim zobaczyłaś? - Siebie.
W lustrze? A to dopiero.
Za mną stał ktoś, kto wyglądał jak ja.
Na razie wszystko w normie. Co stało się potem?
Wybiegłam, a strych się zamknął.
Nie zakryłam lustra.
- Pewnie Carterto zrobił. - l wymienił żarówkę.
Było tu wcześniej?
Nie wiem, było ciemno.
- To nie krew. - Wygląda jak znak zodiaku.
Sprawdzę to.
Spokojnie. Już dobrze.
Gdzie mama i Frankie?
Mama jeszcze nie wróciła, Frankie jest w pracy.
Widziałeś ją?
Kogo?
Tę dziewczynę. Bliźniaczkę.
Nikogo nie widziałem. To ją wtedy zobaczyłaś?
Tak.
Nie masz siostry.
- Nigdy nie miałaś. - Dlaczego o tym mówisz?
Nazwałaś ją bliźniaczką. Musiałaby być twoją siostrą.
Myślałem, że o to ci chodzi.
Mama zaraz przyjedzie. Zabierzemy cię do szpitala.
Nie! Nie wyjdę na zewnątrz.
Dlaczego? Bądź rozsądna.
Nie wyjdę, póki nie rozumiem, co się dzieje.
Pomożemy ci, kochanie.
Pomożemy.
Nie musisz leżeć.
Tak czuję się jak prawdziwa wariatka.
Jak chcesz.
Nie cierpię go. To skąpiec.
Bije mojego brata, skarpetki mu śmierdzą.
Jest sfrustrowanym, niespełnionym draniem.
Mówić dalej?
Proszę.
Nienawidzę tego domu.
Co za miernota jeździ do pacjentów?
Znam twoją matkę.
Jestem terapeutą, ale zajmuję się agorafobią.
Gdy kogoś leczę, muszę do niego przyjechać.
Czyli nie jest pan miernotą. Miał pan romans z mamą?
Podobno przestałaś jeść. Czy to prawda?
Zasnął pan kiedyś podczas sesji?
BLlŹNlĘTA
Miałaś rację, to znak zodiaku.
Pięknie dziś wyglądasz.
- No co? - Nic.
- Za tydzień jadę na szkolenie. - l zostawisz wariatkę samą?
Nie jesteś wariatką.
W razie czego, zadzwoń do mnie.
A jeśli o tobie zapomnę?
Zdołałabyś tak szybko?
To ja już pójdę.
Albo niech twój brat nas zobaczy.
Wynocha.
- Do zobaczenia. - Oczywiście.
Piękny dziś dzień. Chodźmy na dwór.
- Nie dzisiaj. - Zrób to dla mnie!
Co się stało?
Co jest?
Co tam widzisz?
Przepraszam, nie mogę.
- Dawniej zawsze wychodziliśmy! - To nie twoja wina.
Dobra, może jutro?
Mam coś dla ciebie.
Będziesz mogła zrobić zdjęcie komuś, kogo nie lubisz.
Czego się boisz?
Coś... lub ktoś... tam jest.
Co takiego? Kogo tam widzisz?
Dziewczynę, która wygląda jak ja.
Lustrzane odbicie, alter-ego?
- ldentyczna bliźniaczka. - Od kiedy czujesz te lęki?
Miewałam koszmary. Teraz się urzeczywistniły.
Bardziej boisz się wyjść na dwór, niż tu siedzieć?
Nie mogę wyjść.
l nie chcę tu zostać.
Co pan napisał? ,,Wariatka""? Proszę to podkreślić.
Wszystko dobrze?
- Dzwonił tata? - Nie.
Daj mi spokój!
Beth Margaret Callan...
Córka Kimbery Lynn Callan i Grahama Thomasa Callana...
Urodzona 17 listopada 1983 roku.
Cześć, Trevor.
Coś łączy tę dziewczynę z moją rodziną.
Znalazłam jej akt urodzenia.
Według niego może być moją siostrą.
Możesz coś dla mnie sprawdzić w aktach szpitala Riverview?
Zadzwonię jutro.
- Kto dzwonił? - Pomyłka.
Powinnaś coś zjeść.
- Jadłam kurczaka. - Marniejesz.
Pomyśl, ile zaoszczędzisz!
- Pokaż,jak coś jesz. - Nic z tego.
Zjedz to! Jedz!
Nie dotykaj mnie! Chcę się wyprowadzić!
Tak? Dobra, pomogę ci! ldziemy!
- Na zewnątrz! - Co się dzieje?
Zabiję cię.
- Trevor, to ty? - Wszystko w porządku?
Gdzie jesteś?
Przeglądam szpitalną kartotekę. Rozwikłam sprawę tej bliźniaczki.
Nawet nie wiesz, ile to dla mnie znaczy.
Według doktora o 11:58}urodziły się bliźniaczki.
- W odstępie trzech minut. - Jedna zmarła po 12 dniach?
Tak powiedział. l nie tylko to.
Coś było z nią nie tak.
Twój ojciec się rozzłościł, bo Frankie też był już chory.
Co się stało?
Miała zdeformowany mózg. Nie mogła normalnie żyć.
Pozwolili jej umrzeć?
- Frankie, chodź. - Nie, ty wyjdź.
- Nie mogę. - Mów stamtąd, słyszę cię.
Wyjawię ci tajemnicę.
- O co chodzi? - Mieliśmy kiedyś siostrzyczkę?
- Kogo? - Bliźniaczkę.
- Żartujesz? - Nie, mówię serio.
- Nie pamiętam. - Słyszałeś kiedyś imię Beth?
Zastanowię się.
Tak, słyszałem.
- Co się dzieje? - Chodź ze mną na strych.
- O co chodzi? - Nie bój się.
- Muszę jechać do pracy! - Chodź ze mną!
- lnaczej mnie zwolnią. - Musimy iść!
No i co?
Nie wierzę...
Tata chce wiedzieć, co się dzieje.
- Zniknęły... - Co zniknęło?
- Tata pyta, czy nic ci nie jest. - Jestem chora.
- Nigdy stąd nie odejdziesz... - Co mówiłeś?
Ten dom jest teraz częściątwojej duszy.
- Co powiedziałeś? - Tata pyta, czy nic ci nie jest.
- Coś o domu. - Co?
Nieważne.
Chodźmy już.
To ty chciałaś tu wejść.
- Możesz sprawdzić coś jeszcze? - Pewnie.
Widziałam na strychu inne symbole.
- Przerysowałaś je? - Tak.
Musisz znaleźć doktora Stevena Cofi i go tu przywieźć.
- Co to za jeden? - Ekspert od okultyzmu.
Chyba musimy porozmawiać z twoją rodziną.
Nie. Mogą...
- Co takiego? - Nie ufam im!
- Dlaczego? - Bo mnie okłamują.
- Kiedy ostatnio wyszłaś na dwór? - Nie wiem. 40 dni temu.
Zadam ci pytanie. Jaka byłaś przed przeprowadzką?
Trochę bardziej lubiłam tatę.
Czasami gdy ktoś gniewa się na siebie, atakuje innych.
Możliwe, że dręczysz rodziców, bo nie radzisz sobie ze sobą.
Frustruje cię ten paraliż. Nie możesz jeść ani wyjść.
Dlatego ich nie cierpisz. Obwiniasz ich za to.
Gdyby wiedział pan, co zrobił... Nie mówiłby pan tak.
Powiedz mi.
Nie mogę.
Doktor Cofi? Tak się cieszę, proszę wejść.
- Jestem bardzo zajęty. - Rozumiem.
Do rzeczy. Zaparz mi kawy.
- Symbole wiccańskie. - To jakieś wiedźmy?
Prastara religia. Wykorzystuje takie symbole.
Zna pan ich znaczenie?
Pentagram to znak wyznawców.
Boski róg to męski aspekt wszechświata.
Ten znak wykorzystuje się przy czarach.
A potrójna bogini oznacza kobiecość i trzy fazy księżyca.
- Gdzie je znalazłaś? - Są na strychu.
- Co oznaczają? - Mogli tu mieszkać czarownicy.
To symbole zła?
Wiccanie są pacyfistami. Niektórzy wykorzystują...
ich symbolikę do odprawiania mrocznych rytuałów.
Widziałaś znaki w tym domu?
- Na strychu. - Pokaż mi je.
Nie mogę. Nie chcę tam wchodzić.
Długo tu jechałem. Mogłabyś mi pokazać dowody.
- Nie wejdę tam. - To pokojowa religia.
Głosi, że jeśli kogoś skrzywdzisz,
zło uderzy cię dziesięć razy mocniej.
Powinniśmy zobaczyć, co według ciebie widziałaś.
Według mnie?
- Doktorze... - Pokojowa religia.
Zmarnowałam panu czas.
- Po co się wystroiłaś? - Nie wystroiłam.
- Od jak dawna tu siedzisz? - Od zawsze.
- Od dwóch dni. - Nie możesz tu zostać.
Nie wyjdę, póki ktoś mi nie uwierzy.
- Ja ci wierzę. - Chyba tylko pan.
Nie ma wątpliwości, że bliźniaczka istnieje.
- Przynajmniej dla ciebie. - Czyli jestem szalona?
Nie!
Nieważne, czy istnieje. Na pewno ci zagraża.
Twoi rodzice bardzo się martwią. Brat też.
Frankie?
Spytał mnie ze łzami w oczach,}czy kiedyś wyzdrowiejesz.
Co mu pan powiedział?
Że to zależy od ciebie.
Ode mnie?
Za kogo pan się ma?
Za kogo się uważasz?
Słuchaj, sukinsynu. Jak śmiesz?
Jak śmiesz mówić, że mam jakiś wybór?
Myślisz, że chcę tu siedzieć i widziećte rzeczy?
Nie masz pojęcia, co się tu dzieje.
Nie przychodź tu więcej i nie wmawiaj mi...
z tym zatroskanym wzrokiem, że coś ode mnie zależy.
Dobrze.
- Emma ma poważne zaburzenia. - Co z nią zrobimy?
Czy naprawdę mogła mieć bliźniaczkę?
Nie zrobił pan nic, by jej pomóc? Nie ma żadnych postępów?
Co możemy zrobić?
Według niej Graham zabił jej bliźniaczkę.
Była niedorozwinięta, podobnie jak Frankie.
Emma jest przekonana, że chce ją pan zabić,
bo jest chora tak samo, jak jej brat.
Powinienem już iść.
- Nic ci nie jest? - Widziałeś coś?
Słyszałem. Ktoś szeptał twoje imię.
- Dokąd idziesz? - Jestem duży i silny.
Lepiej tam nie idź!
- To dochodzi z zewnątrz. - Proszę, nie wychodź!
Zaczekaj!
- Nie idź tam! - Jestem już duży.
Proszę, nie! Ona cię skrzywdzi!
Uspokój się.
Skąd przyszła?
Znikąd.
Słyszeliśmy jej szept, a on do niej wyszedł.
- Nie widział jej? - Potem było już za późno.
- Gdzie nóż? - Jeszcze go nie znaleźliśmy.
- Ona go ma. -Tamta dziewczyna?
- Moja siostra, Beth. - Masz siostrę?
Detektyw John Trevor pomaga mi to ustalić.
Przyjedziemy jeszcze raz jutro po południu.
Pomyśl o przyszłości. Jest niebezpieczna!
Chodźmy na zewnątrz. Pokaż, gdzie to się stało.
Nie kłamię. Ktoś tam był.
Chcemy to udowodnić. Chodź z nami na dwór.
ldziemy, Emmo.
- Jutro. - Nie, dzisiaj. Teraz.
- Nie! - ldziemy.
Jeśli chcecie ją zabrać, musicie pokazać nakaz aresztowania.
Wrócimy, gdy znajdziemy nóż. To tylko kwestia czasu.
Męczyli mnie przez dwie godziny.
- Gdzie wczoraj byłeś? - Sprawa rodzinna.
- Myślą, że to ja. - Czy to prawda?
Ty chyba nie... Nadal mi nie wierzysz.
Nie wierzysz mi!
Co tu jeszcze robisz?
Chcesz mnie tylko przelecieć.
Prawda?
Może nie?
Uspokój się. Chcę ci pomóc.
Przepraszam.
Kochałam Frankego. Tylko on był po mojej stronie.
Nie wiem już, co myśleć. Muszę ją zobaczyć.
Widziałam ją!
On też.
Frankie nie żyje. Gliny myślą, że z twojej winy.
Nigdy bym go nie skrzywdziła. Musisz mi uwierzyć!
Proszę...
Jeśli pokażesz to w lnternecie, już po tobie.
Ona wróci.
Wszędzie są gliny. Nic ci nie będzie.
Muszę iść. Jeśli ktoś się o tym dowie...
Wrócę jak najszybciej.
Teraz wyglądamy inaczej.
To bardzo... buntownicze.
Ale nie pasuje ci do stroju.
Kiedy tu przyjdzie, będziemy się różnić.
Wszyscy zobaczą, że to nie ja.
- Frankie nie żyje... - Beth go zabiła.
Twoja siostra?
Widziałam ją. Zrobiłam jej zdjęcie.
Daj mi aparat. Wywołam film.
Nie ufam panu. Sama to zrobię.
Musiałabyś wyjść z domu.
Wierzę ci.
Naprawdę jesteś zagrożona.
Co mam zrobić? Boję się.
Mogę zabrać cię w bezpieczne miejsce.
Pojedziesz ze mną?
Chciałabym.
Bardzo bym chciała.
Trzeba zabrać ją do szpitala.
Mój syn nie żyje!
Jeśli nie zrobicie, co wam radzę, nie będę mógł pomóc.
Zajmiemy się Emmą.
To nie wybory miss Ameryki!
Więc co?
Frankie nie żyje. Chcę ładnie wyglądać na pogrzebie.
Jeśli kogoś skrzywdzisz, zło uderzy cię dziesięć razy mocniej.
- Gdzie mama? - Wdomu pogrzebowym.
Przyjechałem do ciebie zajrzeć.
Świetnie, że znów jesz.
Już mi przeszło. Chcesz trochę? Mam ich mnóstwo!
Nie, dziękuję.
Spójrz.
Żałuję, że nie jest inaczej.
Naprawdę.
Szkoda, że tak się stało.
Wiem, co chcesz zrobić i nie pozwolę ci na to.
Musimy pogodzić się z życiem.
Nie rozumiem... Jacy my?
Gdzie mój aparat?
Tak, wszystko dobrze. Nie martw się.
Zaufaj mi.
Puść ją!
Nie oszalałam. Widziałeś ją!
Chciała mnie zabić. Tata jej kazał!
Musimy jechać na policję i zeznać, co się stało.
- Trzeba to skończyć. - Nie mogę!
- Tu nie jest bezpiecznie. - Nie mogę wyjść.
Weź to.
Wrócę tu z detektywami. Na pewno nie chcesz jechać?
To musi się skończyć.
Uważaj na siebie.
Kochanie?
Ale bałagan.
- Nie mogę tego zrobić. - Zgodziłaś się.
To nasza córka! Tylko ona nam została!
Nie chce mi się pić.
- Co robisz? - Nie ruszaj się, bo strzelę.
Co tam dosypałaś?
Chcesz mnie zabić, jak moją siostrę?
To dla twojego dobra.
Czego tam dosypałaś? Wypij to!
Już!
Powiedz jej.
To pomoże ci zasnąć. Jak valium.
Chcecie mnie zabić?
Musisz stąd wyjechać.
- Dość tego! - Bardzo cię kochamy.
Wiem, co widziałam.
Co to jest?
Tata wywołał twoje zdjęcia.
Nie trzeba było.
- Są... - Moje!
Zaczekamy tutaj, aż przyjedzie policja.
To świetny pomysł. Trzeba ich zawiadomić.
Moja siostra zmarła 12 dni po moich narodzinach.
Chcecie ją wskrzesić swoimi czarami?
Ta suka zabiła Frankiego! Wasza druga córka!
Nie, kochanie. Ty to zrobiłaś.
Co ty zrobiłaś?
Numer alarmowy, słucham?
Heritage Lane 114. Zabiłam rodziców w samoobronie.
Emmo, rzuć broń.
To już koniec.
- Oddaj mi broń. - Gdzie Trevor?
Tu jesteś. Błagam, powiedz im o Beth.
Powiedz, co wiemy od Cofiego.
Nazywam się Brad Howard. Jestem sanitariuszem.
Nie masz siostry bliźniaczki. Widzieliśmy akt urodzenia.
A zdjęcia?
Pokazują same puste pokoje.
Trevor... Powiedz, kim jesteś.
Albo cię zabiję.
Powiedz, albo policzę do trzech i rozwalę ci łeb.
- Emmo, oddaj broń. - Raz...
- Proszę! - Dwa...
- Oddaj pistolet! - Powiedz im!
Trzy!
Wierzyła, że rodzice wskrzesili jej siostrę, by skraść jej duszę.
Wariatka. Nie było żadnej siostry.
Ona istniała. Ostrzegałem ich. To bardzo smutne.
Jak to istniała?
Jeśli umysł wierzy w istnienie jakiejś osoby, rodzi się ona.
Rzeczywistość, jaką znamy, pokazuje nam nasz własny mózg.
Wierzyła też w Trevora?
Tak. Stworzyła go na podstawie wizerunku sanitariusza,
a nazwisko wzięła z serialu. W swym pamiętniku
pisze o nim i o Beth tyle, że naprawdę nabierają życia.
Od czego się zaczęło? Byli normalną rodziną.
Zawinił ten dom.
To nie wyjaśnia, dlaczego zabiła Frankiego.
- Zabiła go Beth. - Nieważne.
30 lat temu w tajemniczych okolicznościach zginęła tu kobieta.
- Domy nie zabijają ludzi. - Ten jest inny.
Dom ma bujną historię. Stoi tu od ponad stu lat.
- Jest straszny. -Alison, chodź.
- Nawet nie weszłaś. - Nie chcę.
Dziwnie się czuję.
Nie stoi na indiańskim cmentarzu, czy co?
Nie wiem, ale w okolicy są świetnie indyjskie restauracje.
To ostatni przystanek. Jest tu mnóstwo wolnego miejsca.
Rozejrzyj się, jeśli chcesz. Będziemy w kuchni.
Chyba go kupimy.
- Kim pan jest? - Nazywam się Ronald.
Przyszedłem zajrzeć do Peggy, ale nie chcę jej przeszkadzać.
- Ciągle gada. - Cała Peggy.
Jeszcze się spotkamy.
Pójdę już. Nie chcę, by Peggy mnie zobaczyła.
To będzie nasza tajemnica.